دەرەخ يۇپۇرماقتىن قەتئى رازى بولماپتۇ
، يۇپۇرماقنى بەك شىلدىرلايدۇ
، گىپى جىق ، بېشىمنى ئاغىرىتتى
… مىنى بىزار قىلدى ، كۆڭلۇمنى ئاغىرىتتى دەپ
كۈز كەلگەندە
دەرەخنى بىزار قىلغان شۇ يۇپۇرماقلار
، دەرەختىن كۈزى قىيمىغان ھالدا ئايرىلىپتۇ
دەرەخ شۇ دەققىقىدە
ئۆز ھاياتىنىڭ
ئەنە شۇ كوت ـ كوت يۇپۇرماقلار بىلەن
، گۈزەل ئىكەنلىكىنى بىلىپتۇ
…ئەمما ئۇ كىچىكىپ قاپتۇ
،ھاياتىمىز ئۆز ئىلىكىمىزدە ئەمەس
،ھاياتىڭىزدىكى سىزنى سۆيگەن ئەزىزىلەرنى قەدىرلەڭ
… چۈنكى ھاياتىمىزغا قاچان كۈز كىلدىغانلىقنى ھىچقايسىمىز بىلمەيمىز