…………
…………
شاگىرت سىرتقا مال ئالغىلى چىقىپ كېتىپ، قايتىپ كېلىش يولىدا ئۇنى ئىت چىشلىۋالدى. يارا ئېغىزىنى بىر تەرەپ قىلىپ بولغاندىن كېيىن، ئۇ ئاچچىقىدا ئۇزۇن بامبۇك تاياقتىن بىرنى تېپىپ، ئىتنى ئۇرماقچى بولدى.
ئۇستاز ئەھۋالنى كۆرۈپ ئۇنىڭغا: -يارا ئېغىزى يەنە ئاغرىۋاتامدۇ؟ -دەپ سورىدى، شاگىرت: - ئاغرىمىدى، -دېدى.-ئەمدى ئاغرىمىغان
بولسا، يەنە نېمىشقا ئىتنى ئۇرىسەن؟-چۈنكى ئۇ مېنى چىشلىۋالدى، مەن ئۇنىڭغا ئۆزۈمنى كۆرسىتىپ قوياي!-شىرنىڭ نېمىشقا ئەزەلدىن ئىت بىلەن تالاشمايدىغانلىقىنى بىلەمسەن؟شاگىرت داڭ قېتىپ تۇرۇپلا قالدى. ئۇستاز كۈلۈپ تۇرۇپ: -چۈنكى ھەممە ئادەم شىرنىڭ رەقىبى بولۇشقا مۇناسىپ ئەمەس،
بىر ئىتنى مەغلۇپ قىلىش شەرەپلىك ئىشمۇ، ئىت چىشلىۋالسا شىرنىمۇ نەس باسىدۇ، شۇڭا شىر ئىت بىلەن تالاشمايدۇ، ئۇنىڭ ئۈستىگە سەن ئادەم، بىر ئىت بىلەن نېمىنى ھېسابلاشماقچىسەن؟
خۇلاسە:
تۇرمۇشتا، نۇرغۇن ئادەم خۇددى مۇشۇ ئىتقا ئوخشاش، ئۇلار ئاسانلا سىزنىڭ كەيپىياتىڭىزنى بۇزۇپ، سىزنى مەينەت پاتقاققا سۆرەپ كىرىدۇ.
بەزىلەر سىزنى مەسخىرە قىلسا، سىز دەرھال ئۇنىڭغا رەھىمسىزلىك قىلىسىز؛بەزىلەر سىزنى تۆۋەن كۆرسە، ئۇنى ھەسسىلەپ كۆزگە ئىلمايسىز؛بىرى سىزگە سەل قارىسا، شۇنىڭدىن ئېتىبارەن ئۇنىڭدىن يىراقلىشىپ كېتىسىز.ئەڭ ئاخىرىغا كەلگەندە، نۇرغۇن ۋاقىت، زېھىن سەرپ قىلىپلا قالماي، يەنە ئىچىڭىز ئاچچىق بولۇپ، كەيپىياتىڭىز بۇزۇلىدۇ.
مانا بۇ ناچار ئىشنىڭ بىر ئادەمگە بولغان ئەڭ چوڭ زىيىنى.جۇ گوپىڭ مۇنداق دېگەن: كىشىلىك ھاياتتا باشقىلار بىلەن كۈچ سىنىشمايدىغان ئەقىل ـ پاراسەت بولۇشى كېرەك، دانالار ئەزەلدىن ناچار ئادەملەر بىلەن ھېسابلىشىپ ئولتۇرمايدۇ، ناچار
ئىشلارغا ئېسىلىۋالمايدۇ.
ئاستىدىكى ئىنكاس رايۇنىدا كۆرىشەيلى . سۆز قالدۇرۇشنى ئۇنتۇپ قالماڭ